Maria Skłodowska-Curie

Urodziła się 7 listopada 1867r. w Warszawie. Jej ojciec, Władysław Skłodowski, był nauczycielem matematyki i fizyki, matka - Bronisława, z domu Boguska, przełożoną szkoły dla dziewcząt. Mieli pięcioro dzieci, Maria była najmłodsza. Zawsze była bardzo zdolnym dzieckiem, sama nauczyła się czytać; ciekawa świata, chłonęła go całą sobą.

W 1878r. na gruźlicę umarła matka, rok wcześniej Maria ze swoją starszą o rok siostrą została oddana na pensję dla dziewcząt, później do gimnazjum. Była najlepszą uczennicą w szkole, zdolna, pracowita i dokładna, miała niesamowitą pamięć. Maturę otrzymała w 1883r., ukończywszy gimnazjum ze złotym medalem. Zaczęła zarabiać udzielaniem korepetycji, aby móc wyjechać na studia za granicę, przy tym samodzielnie studiowała matematykę. Mając dwadzieścia cztery lata wyjechała do Paryża na zaproszenie starszej siostry, Bronisławy , która ukończyła tam medycynę i wyszła za mąż. Początkowo zamieszkała u niej, potem wynajęła sobie pokoik. Klepała biedę, ale możliwość nauki w najlepszych uczelniach wynagradzała jej wszelkie niewygody. W ciągu trzech lat zrobiła dwa licencjaty - z matematyki i fizyki. Otrzymywała stypendium naukowe, wciąż była najlepsza.

W 1895r. wyszła za francuskiego fizyka, Piotra Curie. Po dwóch latach urodziła im się córka, Irena, w przyszłości wraz z mężem, Fryderykiem Joliot, także laureatka nagrody Nobla. Maria Skłodowska-Curie za temat pracy doktorskiej wybrała badania nad ciałami promieniotwórczymi. Badania te doprowadziły ją do odkrycia dwóch nowych pierwiastków: polonu i radu. Doświadczenia przeprowadzała z mężem w niezwykle trudnych warunkach, ale gdy po odkryciu radu stali się sławni, poprawiły się ich warunki życiowe. W r.1903 otrzymują nagrodę Nobla, w 1904r. rodzi się drugie dziecko - córka Ewa. 19.kwietnia 1906r. Piotr Curie zginął w tragicznym wypadku - w czasie deszczu pośliznął się na ulicy i wpadł pod ciężki wóz. Zginął na miejscu. Miał czterdzieści siedem lat.

Skłodowska-Curie nigdy się z tym nie pogodziła, ale nie straciła siły ducha, nie załamała się. Wkrótce przejęła po mężu katedrę i została profesorem Sorbony. W roku 1911 otrzymuje nagrodę Nobla z chemii.

W 1914r. wybucha pierwsza wojna światowa. Skłodowska wywozi rad do Bordeaux i składa w kasie pancernej w banku. Organizuje sale rentgenowskie w szpitalach polowych, szkoli sanitariuszki. Po zakończeniu wojny z entuzjazmem przyjmuje wiadomość o odzyskaniu przez Polskę niepodległości.

Jej wielkim marzeniem zawsze było utworzenie w Warszawie Instytutu Radowego dla badań naukowych i walki z rakiem. Głównie dzięki staraniom rodzeństwa Skłodowskiej w 1932r. szpital rozpoczął swoją działalność. W roku 1944 Niemcy spalili Instytut, zniszczyli pracownie, ale rad udało się ocalić - jeszcze w '39r. został zamurowany w fundamentach.

W roku 1933 uczona zaczęła poważnie chorować. Opuszczały ją siły. Lekarze wysłali ją do Szwajcarii, do górskiego sanatorium, podejrzewając chorobę płuc. Omylili sił - była to choroba krwi, wywołana przez rad. Umarła 4.lipca 1934 roku. Pochowano ją w Sceaux obok męża.